Ogurpad

O tym jak miałem pomysł tak głupi, że nawet natura mi przeszkodziła

Tagi: informacje, jesień, nerd, odchyły, śnieg, wykłady, zima 5 komentarzy »

Stary, albo właśnie w ciągu nocy spadło od cholery śniegu, albo tym razem naprawdę porządnie zaspałeś… Powinieneś zrobić coś z tym budzikiem.

ja do siebie, dziś rano

Jeszcze parę dni temu miałem napisać sielankowe zachwyty nad tym jaka to jesień jest cudowna, jak to uwielbiam tę porę roku, jak to pięknie i malowniczo jest no i standardowo pół miliarda punktów „Dlaczego jesień jest lepsza od innych pór roku”. Miałem, a teraz co? Wstaję dzisiaj rano i widzę, że piękne żółto-pomarańczowo-czerwone liście na drzewach są przykryte warstwą obrzydliwego śniegu!

W sumie, w pierwszej chwili, jeszcze leżąc na łóżku, gdy spojrzałem w okno myślałem, że to tylko gęsta mgła. Coś mi jednak nie pasowało, więc zwlokłem się z łóżka jako że i tak miałem wstać, bo dzisiaj nosiłem się z szaloną koncepcją pójścia na wykłady. Spojrzenie przez okno wywołało serię czynności, które miały mi uświadomić, że po prostu jeszcze się nie obudziłem, a to co widzę to sen będący wynikiem oglądania zaśnieżonych krajobrazów w South Parku oraz wczorajszych żartów o tym jak to będzie dzisiaj zasypane. Niestety śnieżna widok nie chciał zniknąć i upierdliwie stawał się pewną rzeczywistością. Szok jaki to musiało we mnie wywołać tłumaczy to, że nadal chciałem iść na wykłady. Jednak los, który próbował ociągnąć mnie od tego pomysłu miał kolejnego asa w rękawie – śnieg chociaż nie podziałał na mnie zniechęcająco, to jednak musiał być brany pod uwagę jeśli miałem wyjść na zewnątrz.

Ruszyłem więc szturmem na szafy szukając odpowiedniego ekwipunku. Szafy nie opierały się długo i już po chwili miałem w rękach czapkę i zimową kurtkę (z mysiego futra +10 odporności na zimno). Jednak mimo szeroko zakrojonych poszukiwań nigdzie nie mogłem znaleźć butów. Popatrzyłem za okno – no nie, może chcę iść na wykłady ale szalony to nie jestem, żeby po takim śniegu zasuwać w haluweczkach. W międzyczasie – pierwszy wykład stał się już historią i już niedługo to samo miało się stać z drugim. Jako że sytuacja była już poważna zasięgnąłem do zewnętrznego źródła informacji, czyli wysłałem smsa do mamy, ale niewiele mi to pomogło, bo był to raczej jednowiadomościowy monolog. Wtedy udało mi się wyrwać z szponów tego głupiego pomysłu i gdy na 1,5 przed 3 wykładem dostałem informację o miejscu przebywania butów, nie zrobiło to już na mnie większego wrażenia i nie spowodowało zmiany nowych planów, czyli trzymania się z dala od tego co jest za oknem.

Bo kto wie, może właśnie nadeszła zima stulecia spowodowana globalnym ociepleniem? Albo w nocy rozpętała się wojna atomowa lub uderzył meteoryt przez co popioły zasłoniły słońce i nastała wieczna noc i zima? ‘No way, tam może być pół miliarda stopni na minusie, lepiej nie ryzykować’ powiedziałem sobie. Od tamtego momentu minęło już 6 godzin, obserwacje świata za oknem nie przynoszą pozytywnych wiadomości, co prawda śnieg(a może popiół?) już nie pada, ale może to tylko gorzej, bo znaczy to, że wokół ziemi utworzyła się zamarznięta sfera przez co nie dość, że nie dociera słońce, ale też jesteśmy zupełnie odcięci od świata tj. Wszechświata.

Powoli zaczynam dochodzić do wniosku, że to wszystko wina tego mojego pomysłu, stopnień jego irracjonalności musiał być tak wysoki, że spowodowało tak wysokie natężenie promieniowania G, iż sama Matka Natura to odczuła i musiała interweniować, a obecna sytuacja to działania prewencyjne, tak bym na drugi raz lepiej przemyślał takie pomysły.

Podziel się na:

Komentarze (5) do “O tym jak miałem pomysł tak głupi, że nawet natura mi przeszkodziła”

Pati

14.10.2009 #1

Śpiąc, a raczej ciągle pogłębiając się w drzemce- słyszałam z kuchni rozmowę mamy z bratem i jej wielkie zaskoczenie:” jak to za oknem śnieg nam figla splatał.” Ta informacja jak widać była dość irracjonalna skoro nie przeszkodziła w kontynuowaniu mojego jakże czasochłonnego zajęcia drzemania. Jednak to, co złe prędzej czy później musi wpłynąć na stan psychiczny człowieka- kiedy w końcu zebrałam siły i spojrzałam w okno jak zwykle każdego ranka, poczułam że albo źle ze mną ,że widzę śnieg albo powinnam zmienić dealera :P

Nie mogę nie wspomnieć o wspaniałej jeździe naszą komunikacją miejską- dzisiaj nieprzystosowane drogi do przejechania, ścisk jeszcze większy niż zwykłe i na każdym przystanku czekanie jakieś 5-10 minut,aż autobus będzie w stanie ruszyć było normą, a o pojawieniu się na miejscu w miare punktualnie można było zapomnieć.
.. czyżby nie zdążyli zmienić letnich opon? Jakże można było nie przewidzieć,że śnieg będzie w pażdzierniku- toż to takie oczywiste.. :P

sylwia

15.10.2009 #2

Taaa… A spróbuj sobie wyobrazić co ja musiałam pomyśleć jak wyjrzałam przez kuchenne okno i stwierdziłam, że nic przez nie nie widać. Dopiero po jakimś czasie zaczęło do mnie docierać, że oto przypałętał się śnieg i będę musiała odśnieżyć samochód i modlić się o szczęśliwe dojechanie do Lublina. Udało się, ale trwało to prawie 1,5h i obfitowało w wiele nieciekawych i niebezpiecznych sytuacji.

Ale przynajmniej buty miałam odpowiednie! :D

Mijo

18.10.2009 #3

jesteś leń i już :P przynajmniej na jutrzejszą probabilistykę przyjdź ;)

Dvdu$

20.10.2009 #4

Moje zaskoczenie nie było mniejsze… a że akurat we środę nadeszla wiekopomna chwila…no może nie przesadzając, musiałem po prostu wyjechać z Lublina, wstałem na tyle rano, że było jeszcze ciemno. Nie czułem więc potrzeby rozchylania zasłon okiennych… zjadłem spokojnie standardowe śniadanie (płatki na mleku) i zacząłem zbierać się do wyjazdu…będąc w pełni gotowym, wyjrzałem przez okno, czy podjechał już po mnie samochodem tata, co by odwieźć mnie na dworzec… samochodu taty nie widziałem…ale swojego też nie… z resztą w ogóle niewiele widziałem, bo na co bym nie spojrzał, zakryte było to 10cm warstwą śniegu… jakbym widział swoją minę wtedy, to nadawałaby się ona pewnie do galerii na nk.pl, bo moje zaskoczenie było wielkie… a niestety, ja nie mogłem pozwolić sobie na porzucenie pomysłu o wyjściu na zewnątrz…
Podróż na dworzec ponadplanowo się przeciągnęła, gdyż nie wiedzieć czym zaskoczeni drogowcy umożliwili jazdę z prędkością nieprzekraczającą 30km/h… albo raczej nie umożliwili szybszej… już liczyłem że będę miał wymówkę spóźniając się na pociąg mający powieźć mnie na wyjazd firmowy…ale zdążyłem…za to pociąg miał godzinę opóźnienia, więc na przesiadkę…nie zdążyłem…mimo to, paradoksalnie cieszyłem się, że nie postanowiłem jechać samochodem…pomijając, że w chłodnicy mam wodę, przez co każde doniesienie o przymrozku wywoływało u mnie skurcz żołądka… a trasę miałem taką: Lublin-Konin-Licheń-Konin-Warszawa-Lublin-Warszawa-Lublin (gdzie drugi z kolei „Lublin”, to był pobyt od 6rano, do 19wieczór i z powrotem do stolicy…), więc miałem czas docenić (wątpliwe) walory PKP i PKS… na szczęście wszystko dobrze się skończyło – pokonanie 1200km mi się udało, a śniegu prawie już nie ma…
a pomyśleć, że to wszystko przez OgUra…

ogur

20.10.2009 #5

Uroczyście przyrzekam, więcej nie chodzić na wykłady. Słowo informatyka :P

O tym jak miałem pomysł tak głupi, że nawet natura mi przeszkodziła

Komentarze (5) do “O tym jak miałem pomysł tak głupi, że nawet natura mi przeszkodziła”

Wpisz komentarz

Najnowsze komentarze

YT Ulubione

Strony

Archiwum

O ogurpadzie

Przyjaciele

Inne