I tak, motto które użyję to „Jak już coś robić, to robić to dobrze”, w tym przypadku będzie to oznaczać, że jak się coś zdecyduję robić to będę to robić tak szybko jak potrafię. I teraz załóżmy że w naszym eksperymencie występują Ogur Beta (dziwny twór robiący wszystko związane z pracowaniem 2x szybciej niż normalnie) i Ogur Prawdziwy (czyli ja, wiadomo :P). Chociaż widzimy się nawzajem, to nie wpływamy na siebie. Zaczynamy.

O godzinie 12:00 dostajemy polecenie zrobienia czegoś (np. wspomniane trzepanie dywanów, zuo). I tak do 12:10 wszystko dzieje się tak samo, ale o tej 12:10 postanawiamy w końcu to zrobić. I teraz, o 12:15 Ogur Prawdziwy jeszcze siedzi przy kompie, ale widzi, że Ogur Beta już pobiegł i zaczął trzepać dywan. O 12:20 OB kończy, OP zaczyna i kończy o 12:30. Co ciekawego było w tym eksperymencie – ja jako Ogur Prawdziwy obserwowałem swoją przyszłość w postaci Ogura Beta, z racji jego większej szybkości pracowania.

A teraz co by było, gdyby Ogur Beta pracował z prędkością przyświetlną? Momentalnie po zdecydowaniu się na wykonanie pracy, zobaczyłbym tą przyszłość w postaci OB.

No i teraz czas na hipotezę fizyczną. Generalnie zgodnie z teorią względności prędkość światła jest tak zajebista, że nic nie może jej osiągnąć. No, ale to jest na tyle ciekawą pożywką dla pisarzy Sci-Fi i innych fantastów, że wymyślili coś takiego jak tachiony, czyli hipotetyczne cząstki, które poruszają się z prędkością nadświetlną i mało tego, poruszają się w głąb czasu, czyli cofają się w czasie.

No to teraz zaaplikujmy taki motorek  Ogurowi Beta, od teraz możemy go nazywać Ogur Tachion, bo tak szybko teraz pracuje. No i powtarzamy eksperyment, czyli godzina 12:00 dostajemy polecenie. I teraz najciekawsza część. Poprzednio, gdy decydowałem się coś robić obserwowałem jak Ogur Beta to robi. A teraz zważywszy na nadświetlny przekręt, ja najpierw zobaczę robienie tego, a potem się dopiero zdecyduję to zrobić. Innymi słowy: przy założeniu, że będę pracował z prędkością nadświetlną, dopiero jak zobaczę siebie (Ogura Tachion) robiącego coś, to dopiero wtedy zdecyduję się na zrobienie tego.

Niektórzy powiedzą, że to tylko wykręt od roboty, ale ja wiem swoje, fizyki nie oszukasz.

Ostatnio podczas ściągania demka Torchlight zauważyłem wielce osobliwą rzecz. Mianowicie, chociaż wiem że to polska i jak się nie patrzy to ludzie nie pracują, no ale myślałem, że przeglądarek to nie dotyczy. A okazuje się, że żeby ściągało się z przyzwoitą prędkością to nie dość, że trzeba patrzeć to jeszcze najlepiej trzymać za belkę i poganiać potrząsając. Tak przynajmniej było w moim przypadku.

Czy jest tego jakieś racjonalne wytłumaczenie? Czy może do końca życia będę musiał trząść okienkiem, żeby godziwie pobierać?

1. Bussurfing – potrzebny stary autobus i kręta trasa, autobus wychyla się na zakrętach, a ja trzymając się pionowej rurki udaje, że to żagiel.
2. Zwisanie swobodne – niektóre autobusy mają poziomą rurkę do trzymania na takiej wysokości, że gdy się jej złapię, wiszę kilka cm nad podłogą.
3. Sailing – to wymaga odpowiedniej deszczowej pogody i działa tylko na kilku trasach, a w sumie jest tylko taką gimnastyką dla umysłu – jeśli ulica ma konkretne koleiny w dobrym miejscu i napadało już dużo wody, to autobus wjeżdżając w nią, powoduje że strumień wody jest wyrzucany do góry, zupełnie jak przez płynącą łódkę.
4. SMSowa ruletka – odpisuję na SMSa, używając do tego dwóch rąk, celem jest to, żeby przy nagłym ruszeniu, zatrzymaniu się czy skręceniu autobusu utrzymać się na nogach. W porannym tłoku zabawa traci sens :P
5. Różne inne mniej lub bardziej głupie.

Generalnie większość z nich jest można tak to określić zręcznościowa. Ostatnio jednak wpadłem na nowy pomysł, zabawy która jest chyba bardziej rozwijająca, bo angażuje szare komórki do pracy. Otóż postanowiłem wykorzystać fakt, że linia 44 którą najczęściej kursuje ma tą właściwość, że jest głównym sposobem dostania się różnych starych bab z cmentarza na Lipowej do apteki na Narutowicza (serio, 80% bab wsiadających na Lipowej wysiada pod apteką). Jako że przewija się ich trochę przez te autobusy to właśnie je wykorzystałem jako podstawę tej gry wyobraźni. A polega ona na tym, że opierając się na wyglądzie, minach, czasem zachowaniach przypisać danemu moherowi funkcję w wyimaginowanym oddziale wojskowym albo w partii polityczniej itp. Im bardziej tendencyjny, oparty na stereotypach opis tym lepiej. Taki żeby pasował idealnie do sklecenia ekipy rodem z Drużyny A, albo typowych gier i kreskówek.

Przydałyby się jakieś zdjęcia żeby to bardziej objaśnić, ale zdjęć z własnych prób nie posiadam bo a) nie noszę przy sobie zazwyczaj aparatu (komórka to nie aparat) b) nie śpieszy mi się do konfrontacji z moherem (zwłaszcza że te co ciekawsze i wdzięczniejsze w opisywaniu to te postawniejsze). Ale w końcu po coś mamy internet, nie?

Moher nr 1 - Weteran

Weteran. Klasyczny przykład żołnierza, który niejedno już widział i niejedno przeżył. Czas znacznie zaznaczył swój upływ, lecz mimo to Weteran wciąż jest zwarty i gotowy do akcji, a werwy zazdrości mu nie jeden żółtodziób. Choć nie jest posyłany na miejsca największych akcji, a głównie doradza dzieląc się swym doświadczeniem, to mimo wszystko jeśli byłaby potrzeba stanąłby do walki.

Moher nr 2 - Evil Mastermind

Evil Mastermind. Głównodowodzący sił zła. Niepozorny z postury, lecz siła jego podstępów i intryg powoduje, że nie można go lekceważyć. Na zdjęciu zaciera ręce, planując kolejne druzgoczące posunięcie. Jego wzrok przenikliwy i pełen chęci czynienia zła. Zaciera ręce, oczami wyobraźni już widząc kalających się na kolanach wrogów.

Moher nr 3 - Bojownik

Bojownik. Młoda krew na arenie polityczniej. Zastępy pełnych zapału bojowników opozycji nigdy nie cofną się przed głoszeniem swoich racji. Na zdjęciu widać typowy przykład, szalik prezentujący przynależność ideologiczną, na głowie zawadiacko przekrzywiony beret, ręka nonszalancko trzymana w kieszeni i dumnie prezentowana flaga organizacji.

Moher nr 4 - Zabójca

Zabójca. Wygląda przeciętnie, tak przeciętnie jak się tylko da, dzięki czemu nie wyróżnia się z tłumu co czyni go jeszcze bardziej zabójczym. Jedyną rzeczą, która wyjawia jego prawdziwe oblicze są patrzące w dal oczy, oczy które widziały już za dużo. Bezwzględny, czy to posługując się bronią snajperską, czy to zabijając cel w bezpośredniej walce. Nie ma przed nim ucieczki, jeśli jesteś na jego liście.

Moher nr 5 - Roztargniony technik

Roztargniony technik. Jednostka wspierająca, jej zadaniem jest budowanie i obsługiwanie różnego rodzaju urządzeń. Zdolny i przydatny, chociaż z pewnych względów (vide nos) roztargniony, przez co zdarza mu się popełniać czasem nawet katastrofalne błędy. Z tego powodu nikt nie daje mu broni do ręki, wszyscy są już wystarczająco zaniepokojeni gdy są obok niego gdy majstruje przy swoich maszynkach, nie wspominając już o materiałach wybuchowych.

Moher nr 6 - Szalony technik

Szalony technik. Podobny do poprzedniego typu, z tym że ten dokładnie wie i panuje nad tym co robi. To tylko jego szalona i nieprzewidywalna natura sprawia, że efekty działań są podobne do Roztargnionego Technika, lecz bardziej niszczycielskie. Większość gadżetów, które konstruuje są wymyślnymi pułapkami, nierzadko związanymi z wybuchami, które uwielbia. Prawdę mówiąc, znając jego zachowania, nie mamy pewności czy fotografa nie spotkała jakaś wybuchowa niespodzianka.

Moher nr 7 - Goniec

Goniec. Wyspecjalizowany w szybkim przemieszczaniu się, przekazywaniu informacji i przesyłek w najtrudniejszych warunkach. Potrafi błyskawicznie i niezauważenie przemierzać teren, tuż pod okiem wroga, w rzadkim przypadku namierzenia go, ma arsenał sztuczek pozwalających na ukrycie się bądź zmylenie pościgu. Cenny członek każdego oddziału partyzanckiego.

Moher nr 8 - Ciężkozbrojny moher

Ciężkozbrojny moher. Prawdziwy, niezniszczalny twardziel. Używa tylko broni która waży przynajmniej 20kg i robi dziury wielkości talerza. Nie wie co to strach, za to wie jak niszczyć. Mentor Rambo. Najczęściej służy w oddziałach najemniczych, bo użycie go przez rząd jest porównywalne z odpaleniem broni jądrowej. Tam gdzie spojrzy trawa już nie wyrośnie, tak gdzie stanie, równowaga w przyrodzie już nie powróci. Wszyscy nazywają go Full Moher Jacket, ale tylko gdy tego nie słyszy.

No, to taki przykład. Paradoksalnie w internecie jest mało odpowiednich zdjęć moherów (cenzura czy co?), a już na pewno nie ma takich wdzięcznych jak spotykam w autobusach, gdzie wyobraźnia sama pracuje i tworzy wyimaginowany dream team, który chciałoby się obsadzić w rolach ‘Moherowej Dwunastki’ czy ‘Moher 2: Pierwszy Szew’.

Uwaga! Dalszy tekst zawiera drastyczne zdjęcie informatyka w naturalnym środowisku, dlatego może być nieodpowiedni dla osób nie mających wcześniej styczności z podobnymi zjawiskami!

Generalnie ten gatunek stworzeń (z łac. Homo Nerdus) zajmuje się rzeczami, o których normalny człowiek nawet nie pomyślałby, że można się zajmować, a już na pewno nie miałby w sobie takiej dozy masochizmu niezbędnej do pracy z blaszakami (o pokrzywieniu umysłu nie wspominam, bo to oczywiste). Większość problemów, które rozwiązują sami sobie stworzyli, ba, często rozwiązaniem jednego jest kolejny, a na domiar złego rozwiązania rzadko kiedy przedstawiają wymierne korzyści dla normalnych ludzi. Niewielu osobom udało się w pełni zrozumieć informatyków, nie stając się przy tym jednym z nich.

Homo Nerdus w środowisku naturalnym. Widoczny jest zwyczajowy strój zwany potocznie flanelą, jak również owłosienie twarzowe, po którym można oszacować czas przyklejenia do krzesła.

Jednak w całym tym flanelowym szaleństwie informatycy wytworzyli potrzebę ich samych w społeczeństwie. Świat jest skomputeryzowany i oparty na wszelkiej maści mniej lub bardziej elektronicznych ustrojstwach, tak więc bez odrobiny wiedzy technicznej nie da się dzisiaj żyć. I teoretycznie każdy powinien móc samemu korzystać z wszystkich tych dobrodziejstw techniki, w końcu wszystko jest reklamowane jako łatwe i proste w obsłudze, intuicyjne czy wręcz inteligentne i inne takie tam cuda wianki. Problem leży w tym, że mimo wszystko nie do końca jest możliwe skonstruowanie  jakiejkolwiek maszyny, którą każdy człowiek będzie potrafił sam obsługiwać (idiotoodpornych to już w ogóle nie ma). No, ale statystycznie większość jednak powinna to umieć. I tu pojawia się sedno sprawy – niektóre sprzęty zawzięcie i irracjonalnie odmawiają współpracy, w stylu ‘nie, bo nie’. A wtedy chcąc nie chcąc musi szukać pomocy kogoś ‘kompetentniejszego’ (określenie często mocno na wyrost). Nie byłoby w tym nic złego, gdyby nie szalenie irytujący fakt, że często taki informatyk robi dokładnie to samo co wcześniejsza osoba, albo co gorsza, nic nie robi, bo okazuje się, że problem z którym ktoś toczył morderczą walkę przez ostatnie półtorej godziny sam zniknął.

O ludziach się mówi że mają smykałkę do stolarki, rękę do zwierząt itd. W przypadku informatyków nazywam to ‘dotykiem informatyka’ chociaż większość opisuje to słowami wyrażającymi głęboką frustrację i generalnie niezbyt pozytywne emocje, czasem nawet wskazując na podejrzane i niejasnego pochodzenia powiązania maszyn z informatykami. To oczywiście wierutna bzdura (‘szatański pakt z maszynami’ – nie no, proszę was…) nie zmienia to jednak faktu, że komentarz ‘Przecież tak samo robiłem!’ przepełniony goryczą pojawia się równie często co problemy z kompami.

No ale cóż my możemy na to poradzić. ;)

Ostrzeżenie przed spoilerami – teoretycznie powinienem tutaj ostrzec przed tym, że będę umieszczał fragmenty filmu, jedna z uwagi ja jego specyfikę oraz wątpliwy fakt, że obejrzysz Stalkera, właściwie mógłbym je sobie darować. No ale, tak dla przyzwoitości i świętego spokoju wypada. Za to bardziej trzeba się bać spoilerów gry S.T.A.L.K.E.R.

Gdzie żeś ty to wynalazł?

Osoba, która obejrzała by fragment filmu, następnie dowiedziała się, że cały film trwa około 2,5 godziny i usłyszała ode mnie, że obejrzała cały ten film, ba – rozważam obejrzeć go znowu – niechybnie stwierdziłaby że mam nierówno pod sufitem. Jeśli chcecie sami mieć powód, żeby wydać ten osąd to proszę, fragment filmu:

Porywające, prawda? Co więc mnie podkusiło, żeby oglądać cały ten film? No cóż, głównie to dlatego, że film podobnie jak i książka Piknik na skraju drogi, na motywach której został nakręcony, był inspiracją dla twórców gry S.T.A.L.K.E.R. Fabuła w tej grze była interesująca i oryginalna, więc postanowiłem dowiedzieć się coś więcej na temat inspiracji autorów. No i tak to się zaczęło.

Fabuła skomplikowana jak testy gimnazjalne…

Na początek taki mały słowniczek i wspólne motywy na linii książka – film – gra.

Jedna z początkowych scen, co ciekawe w grze S.T.A.L.K.E.R. bardzo podobnie wyglądało jedno z zakończeń (kliknij na obrazek by zobaczyć scenę z gry)

Akcja kręci się wokół Zony, czyli tajemniczego obszaru strzeżonego przez wojsko, gdzie miały miejsce dziwne wydarzenia – uderzenie meteorytu, lądowanie obcych czy wybuch elektrowni atomowej (to już wersja z gry).  W każdym razie nikt nie był dopuszczany do środka. W książce i grze, śmiałkowie którzy wchodzili do Strefy by szukać w niej cennych artefaktów o przedziwnych właściwościach, byli zwani stalkerami. Wspólną cechą tych trzech dzieł jest coś co spełnia życzenia ludzi – Złota Kula w książce, Komnata w filmie, a Monolit w grze. I właśnie na tym skupia się głównie fabuła filmu, bo filmie stalkerzy to ludzie, którzy trudnią się tylko podróżami do wnętrza Zony i przewodnictwem w niej, gdyż poruszanie się po niej było nie lada wyzwaniem – pełna była niewidzialnych pułapek. Sensem całej podróży było istnienie wspomnianej Komnaty – miejsca w Strefie, w którym spełniały się najskrytsze życzenia ludzi którzy tam przychodzili. Generalnie rzecz biorąc to fabuła wygląda tak – główny bohater jest stalkerem, razem z Profesorem i Pisarzem udaje się do Zony, by doprowadzić ich do Komnaty. Tak więc jadą do Zony, większą część filmu idą do Komnaty, następnie po dotarciu do niej rozmawiają i ponownie są w mieście gdzie wyruszyli. To co najbardziej zniechęca w filmie to sceny tego samego typu co pokazałem w fragmencie wyżej, czyli długie minuty patrzenia na przechodzenie trójki wędrowców z jednego miejsca na drugie, bądź też inne długie i podobnie złożone czynności.

…ale rozmowy już niebanalne.

Poza scenami z podróżami, w filmie są jeszcze rozmowy bohaterów i te są już o wiele ciekawsze, bo nie jest to pseudofilozoficzny bełkot jak w współczesnych filmach, ale naprawdę interesujące kwestie. I właśnie te rozmowy sprawiły, że niechęć i znudzenie, które były moimi pierwszymi odczuciami po obejrzeniu ustąpiły miejsca fascynacji i chęci ponownego obejrzenia filmu (co zamierzam uczynić na dniach). Gdy rozmyślałem nad filmem po jego obejrzeniu, stwierdziłem, że te długie sceny jeśli miały być po to, by wykorzystać je na rozmyślania nad kwestiami poruszonymi przez bohaterów to był to mimo wszystko nietrafiony pomysł, bo znacznie wydłużyło to film, a rozmyślać jest dużo lepiej już po skończeniu oglądania i ewentualnie wtedy obejrzeć ponownie.

U progu Komnaty

Nie wiem jakbym odebrał film, gdybym wcześniej nie widział gry – najprawdopodobniej nie dotrwałbym do końca, bo gdy widziało się grę to miało się trochę inne oczekiwania – w grze Zona była tak samo tajemnicza, ale jednak wszelkie anomalie i pułapki były bardziej widoczne, namacalne. W filmie na dobrą sprawę przypomina to trochę sztukę teatralną – bohaterowie umawiają się z nami, że będziemy udawać, że coś tam jest gdzie oni mówią. Ma to coś z chodzenia po pustym pokoju uważając na niewidzialne przeszkody. Ale jak już wspomniałem – to dlatego że widziałem grę, bo nie da się ukryć, że film jest symboliczny i nie trzeba mu takich bezpośrednich wizualizacji. Za to ciekawie jest przedstawiona różnica miedzy Zoną i resztą świata – cały czas, gdy bohaterowie są poza Strefą obraz jest brudnoszary, film robi się kolorowy gdy do niej wjeżdżają.

Wyżymaczka, jedno z niewielu widocznych niebezpieczeństw Strefy

Jeśli mam być szczery…

…to wcale nie mówię, ze polecam ten film. Jest trudny, ciężki i wyraźnie dla osób zainteresowanych. Ale nie zniechęcam też osób, które chciałyby obejrzeć, bo niewątpliwie jest wartościowy i mimo że upłynęło już 30 lat od nakręcenia, przesłanie wciąż daje do myślenia. Cóż, jeśli ktoś jest chce dowiedzieć się jakie to przesłanie płynie z opowieści o stalkerze, to myślę że może zaryzykować te 2,5 godziny.

]]> http://ogurpad.pl/52/stalker/feed 5