Nie mówię, że trailery mają być beznadziejne, ale odstające od gier nie pozostawiają miłego wrażenia. Czasem patrząc na produkt finalny odnoszę wrażenie, że lepiej by było gdyby zamiast robić zajebisty trailer + taką sobie grę, zrobili pełnometrażowy film.

To teraz krótka lista trailerów gier – generalnie epickich i patetycznych, a same gry już różnie się prezentowały w stosunku do filmów.

Mortal Online – trailer zapowiadał ciekawą, unikalną grę, a jak wyszło to można poczytać w recenzjach.

Click here to view the video on YouTube.

Star Wars: The Old Republic – co prawda tej gry jeszcze nie ma, ale oglądając filmiki z gameplayem pewny jestem, że gra nie będzie nawet w połowie ociekająca epickością jak ten trailer (ani drugi).

Click here to view the video on YouTube.

Warhammer Online: fajne MMO w klimacie warmłotka? Nic z tego. Co prawda trailer jak na młotka, był trochę zbyt DDkowy, ale i tak był fajny – mutki, orasy demony itp. A w samym MMO kwiatki takie jak np Scaveny jako rasa dla obu stron konfliktu.

Click here to view the video on YouTube.

Warhammer: Mark of Chaos – druga gra w klimacie młotka, ten trailer jest jeszcze bardziej epicki, a gra taka sobie.

Tabula Rasa – a ta z kolei gra została oceniona jako słaba przez producenta i zrezygnowali z dalszego prowadzenia. Szkoda bo osobiście uważam, że była dość nowatorska.

Click here to view the video on YouTube.

Lineage 2 – ech za dużo życia zmarnowałem przy tej grze, no ale to było w tych czasach, kiedy koreańskie klikacze jeszcze mnie bawiły. No i niestety te trailery, które w tamtych czasach były bardzo dobre i klimatyczne i to właśnie było wabikiem miedzy innymi.

Click here to view the video on YouTube.

World of Warcraft – cóż WoW nie jest tutaj dlatego, że jest słaby, tylko dlatego, że ja po zobaczeniu trailera i słuchaniu o WoWie, byłem zawiedziony tym jaki się okazał. Kwestia gustu, ale trailery każdej kolejnej części trzymają wysoki poziom.

Click here to view the video on YouTube.

9Dragnons – fajny trailer w klimacie azjatyckich filmów walki, ale sama gra mimo utrzymania części tego klimatu była spaprana jeśli chodzi o mechanikę.

Click here to view the video on YouTube.

Cóż na koniec mogę tylko powtórzyć – gdyby zrobić porządny film w stylu tego co było widać na trailerze np Mark of Chaos, myślę że byłaby to lepsza inwestycja niż tworzenie gry, która jest tylko troszkę podobna do trailera.

Hey, kiddo, lost track of time.

Tak więc pierwsze, najważniejsze pytanie – czy to ma coś wspólnego ze starym TRONem? Hmm zastanówmy się: wirtualny świat – jest, pojedynki na dyski i wyścigi świetlnych motocykli – są, bohaterowie jako programy i to całe komputerowe tałatajstwo – jest, zachowany klimat oryginału – no i tu zaczynają się problemy. A dlaczego? Cóż, mimo że różne nawiązania są, to fabuła była co tu dużo ukrywać mocno średniawa, film jest nastawiony na oprawę audio-wizualną, a mi mówiąc szczerze fajerwerki nie przypadły do gustu. Stary TRON był taki animowany i wręcz plastikowy, ale to był plus, bo wszystko było takie minimalistyczne, a w nowym wymienili cały plastik na szkło i wypucowali co się dało, tak że wszystko obrzydliwie się świeci i odbija otoczenie. Do tego jest takie mniej kwadratowe – zwłaszcza to, że motocykle świetlne nie skręcają tylko pod kątem prostym mi się nie spodobało.

Electrify the boys and girls if you’d be so kind.

Nie jest jednak tak, że wszystko mi się nie podobało – walki na dyski w nowej futurystycznej formie były bardzo fajne. Nie ukrywam, że dodatkowym smaczkiem dla mnie było to że Rinzlera grał Anis Cheurfa, nawet jeśli nie było widać twarzy, to triki były znajome.

O ile o oprawie wizualnej myślę to co napisałem wyżej, muzyka to całkiem inna bajka – Daft Punk odwaliło kawał świetnej roboty, a ich styl idealnie wpasował się w konwencję wirtualnego świata. Muzyka pasowała zarówno do spokojnych scen jak i wyżej wymienionych scen walki, którym nadawała niesamowitą dynamikę. Co ciekawe muzyków można było zobaczyć w samym filmie.

Z innych rzeczy, które od razu mi się spodobały jest jeszcze postać Zuse a.k.a. Castor – szalony właściciel dyskoteki, stylem przypominający kapitana Jacka Sparrowa.

The Game Has Changed

Cóż i jak mogę ocenić nowego TRONa? Gdybym nie był fanem jedynki a do kina poszedł czystko rozrywkowo dałbym 8 albo 8,5 na 10, ale niestety patrząc przez pryzmat oryginału 6,5 to maks co mogę dać. Właśnie przez to, że to nie jest kontynuacja, która utrzymała by klimat poprzednika.

PS: chciałem z kina wynieść jakiś plakat, ale niestety już nie było, na pocieszenie mogłem sobie wziąć takie cuś. Ostatecznie przebolałem, może upoluje plakat jak będą ściągać ze ścian.

Ostatecznie przebolałem, może upoluje plakat jak będą ściągać ze ścian.

Czy Polacy tak bardzo uwielbiają się umartwiać nad sobą? Może chodzi o to, że dzięki temu możemy zwalić obecną sytuację na historię, na tych co na nas napadali i nas ciemiężyli, bo na pewno przyczyną nie jest brak tematów do ekranizacji. Przecież mamy na swoim koncie wiele wydarzeń, którymi można się pochwalić i nakręcić dobry film, albo przynajmniej taki po którym człowiek nie jest zdołowany, tudzież nie czuje nienawiści do wszystkich sąsiednich narodów.

Niestety chyba po Krzyżakach, Potopie, Ogniem i mieczem skończyła się chęć robienia filmów, które podnoszą na duchu, teraz mamy filmy i seriale takie, że w co drugim jesteśmy bici i poniżani przez zaborców, czyli na przykład Katyń, Czas honoru itp. Nie chodzi o to, że nie powinno się robić takich filmów, bo wspomniany Katyń odegrał ważną rolę w informowaniu ludzi na świecie o tych wydarzeniach, ale o to, że jest mnóstwo innych tematów. Dlaczego nie nakręcono jeszcze żadnego filmu o Odsieczy wiedeńskiej? Przecież to świetny materiał na historyczny film akcji. Za granicą mają Braveheart’a, Szeregowca Ryana, czemu nie można by czegoś nakręcić w stylu 300 (polskie Termopile mamy, nawet zagraniczny zespół Sabaton napisał piosenkę o Obronie Wizny)? Jedyna nadzieja chyba teraz w Bitwie warszawskiej 1920, aczkolwiek to raczej nie będzie to co mam na myśli porównując to z Krzyżakami.

W sumie problem jest w tym, że 90% naszych produkcji jest o porażkach, a 90% amerykańskich o sukcesach. Nasza historia jest co najmniej 5 razy dłuższa, niemało sukcesów, a jednak reżyserzy wybierają gorsze występy naszej reprezentacji (hmm piłkarskie odniesienie w sumie pasuje).

Przejdźmy do rzeczy: jak można się zorientować po tytule chcę omówić kilka rzeczy związanych z porównaniem proporcji rozdzielczości ekranów, wyśmiać parę bzdur, obalić kilka mitów, przedstawić kilka faktów, przyznać rację w kilku sprawach. Do dzieła.

Plusy(?) ekranów panoramicznych

Zacznę od omówienia kilku najczęściej wymienianych zalet proporcji 16:9:

1. Format 16:9 oferuje więcej miejsca niż 4:3 – ta, a boisko do golfa jest większe od piłkarskiego. Co z tego wynika? Że to bzdura, bo twórcy tych teorii zdają się nie zauważać, że głównym czynnikiem tego że panoramiczna 22″ jest większa od zwykłej 19″ jest nie proporcja ekranu, a liczba cali. Co ciekawe w przypadku tych samych przekątnych, to właśnie panoramiczne wypadają jako te gorsze.
2. Na 16:9 lepiej ogląda się filmy – i tu jest kwestia gustu i nieścisłości. Bo jeśli ktoś chce mieć wykorzystany ekran, to fakt, panoramiczne ekrany będą wykorzystane całe, ale tylko przy oglądaniu panoramicznych filmów, bo w przypadku 4:3 będą czarne pasy po bokach. Oczywiście wiadome jest że panoramiczne filmy na 4:3 zyskują czarne pasy na górze i dole, ale ta akurat przydają się na napisy pod filmem. Kwestia gustu, tego nie krytykuje, ja lubię mieć napisy na czarnym tle, ktoś inny woli inaczej.
3. Panoramiczne są dużo lepsze do pracy – znowu, trzeba ustalić do jakiej pracy. Jeśli potrzeba nam szerokości, bo interesuje nas zawsze jeden wiersz i wiele kolumn odnoszących się do niego, to fakt, 16:9 jest lepsze. Ale nie zgodzę się z twierdzeniem że np w Photoshopie pracuje się wygodniej – na 4:3 mam więcej miejsca, a paski narzędzi rozłożone mam równo miernie, także nie muszę przejeżdżać całej szerokości ekranu. Prace z tekstami? O ile mi wiadomo normalnie kartki są orientowane pionowo i się najwygodniej pracuje, na panoramie albo mamy puste miejsce po bokach, albo kartka jest niepotrzebnie przybliżona. O ile nie mamy panoramki z pivotem (przekręcanie o 90°) to 4:3 są dużo lepsze. Przy czytaniu podobnie: linijki na całą szerokość ekranu? Niewygodnie. Co innego jeśli mamy np skan książki gdzie są obie strony obok siebie. Tak czy siak, nie zgadzam się z ogólnym twierdzeniem, że panoramiczne są lepsze do pracy. To jakby bezmyślnie mówić, że rowery są lepsze od samochodów.
4. Ekrany panoramiczne są lepsze do gier – o ile w przypadku pracy mogę dyskutować, to tutaj chce mi się śmiać. Na każdy argument za panoramicznymi, można w ten sam sposób powiedzieć o zwykłych (np panoramki dają szerszy kąt widzenia – a co jeśli mi jest potrzebny wyższy, albo szerszy nie jest do niczego potrzebny, tylko rozprasza?). Zduszając śmiech, chciałbym nie wspominać, o tym jak starsze gry są paskudnie rozciągane na takich ekranach (i jest to argument, gdyż uważam że większość nowych gier to kupy). I co to ma w ogóle być za argument „Crysis na 42″ wygląda super”. A na 42″ zwykłym ekranie by nie wyglądał?
5. Niektórzy w ogóle mówią, że na panoramicznych jest lepszy obraz (ciekawe w jakim sensie) y f ogule. Ale daruję sobie takie przypadki.

Suplement o interneceniu

Powyżej wspomniałem już o tym jak to faktycznie jest z tym miejscem, ale muszę to jeszcze trochę rozwinąć. Weźmy na przykład przeglądanie internetu. W przypadku większości sztywnych stron, będziemy na panoramce mieć paski po bokach. Jeśli strona jest bardziej plastyczna, to rozciągnie się na całą szerokość, tylko wtedy podobnie jak z Wordem, linijki będą długie, więc niewygodne do czytania. Obecne trendy w tworzeniu stron w większości przypadków realizują się w układzie strony podzielonej na dwie kolumny, treść główną i sidebar z różnymi opcjami linkami. Zastanawiam się tylko teraz czy to ekrany dostosowały się do stron, czy strony ekranów i coś mi mówi, że raczej nastąpiło to drugie. Wskazywałoby to na fakt, że proporcje 16:9 niezbyt podpasowały użytkownikom internetu. Oczywiście ktoś powie, że zawsze można wykorzystać dodatkową szerokość na jakieś przeglądarkowe sidebary, np z zakładkami itp. aczkolwiek osobiście nie widziałem jeszcze nikogo, kto przeglądając internet na panoramicznym ekranie, miał stale otwarty boczny panel z czymkolwiek. Ulubione strony są zazwyczaj na pasku nad wyświetlaną stroną.

I właśnie – tak najczęściej jest np w przypadku Firefoxa na Windowsie – od góry: pasek z nazwą okna, pasek z głównymi rozwijanymi menu, pasek z nawigacją, pasek z zakładkami, pasek z kartami, treść właściwa, na dole pasek stanu, no i pasek Windowsa. W przypadku rozdzielczości 1280×720 (16:9) poziome paski zajmują ~27% ekranu. W przypadku rozdzielczości 1280×1024 (4:3) ta części jest równa 20%. Jak dla mnie to jakoś mniejszy, ten większy obszar.

A teraz coś z mojego ulubionego tematu – ludzka głupota

Generalnie za rozpleźnięcie się 16:9 odpowiada moda, żeby nie powiedzieć lans. Wszystko zaczęło się nie od panoramicznych TV, bo one były sobie, ludzie oglądali na nich panoramiczne filmy i to sobie było na boku, nie tykało kompów. Zaczęło się od lapków. Generalnie pierwsze lapki miały ekrany w proporcji 4:3, jak zresztą większość monitorów. Z tym że ludzie oczywiście zawsze wiedzą czego chcą więc używając lapków jak zwykłych PC, zaczęło im np doskwierać, że na ściśniętej klawiaturze lapka nie ma bloku klawiatury numerycznej. Żeby ją dodać, trzeba było poszerzyć całego lapka, a jako, że ekran lapka jest tej samej szerokości co dolna część, więc poszerzając dół jednocześnie zwiększył by się ekran, zmieniając się w energożerną toporną klapę, zwiększył by się też ogólny rozmiar i waga całego lapka. Więc, zaczęto robić lapki z panoramkami – łiii wszyscy są happy, mamy lapka, mamy bloczek numeryczny, jest dobrze. A jako że lapek jest super lansiarski (bo po co nam sprzętowo lepszy PC, skoro możemy sobie kupić za tą samą cenę lapka i nosić go sobie wszędzie, wszak po to jest) to wszędzie było pełno lapków. Dalej jest trochę marketingu, reklamy inne bzdety, mija trochę czasu i na rynku monitorów są właściwie tylko panoramki! I jakoś nie chce mi się wierzyć, że wszyscy wybrali 16:9 bo w każdej materii jest lepsze od 4:3.

Najlepsze jest jak to wpływa na zwykle TV. Nie-panoramicznego TV dzisiaj ze świeczką szukać, więc wszyscy mają superwielgachne szerokie telewizory. I – nigdy nie przestanę się z tego nabijać – w 99% to co widzę na takich ekranach to paskudnie rozciągnięte programy nadawane przecież w 4:3. Nigdy nie zrozumiem co ludziom się tak w tym podoba – dlaczego wolą oglądać zniekształcony obraz, zamiast ukorzyć się i przestawić format wyświetlania? Bo boki ekranu będą niewykorzystane? O boże, no faktycznie, w końcu nie po to płacę, żeby czarny ekran wyświetlać. Nie przyjmuję tłumaczenia o antytalenciu technicznym do zmiany tego, bo zawsze znajdzie się ktoś kompetenty, często wystarczy kogoś z rodziny poprosić (ostatnio tej młodszej części) i to zmieni. Tłumaczenia „mi to nie przeszkadza” to nawet nie tykam, bo to już skrajna ignorancja.

Chociaż jakby się nad tym zastanowić… Może właśnie o to chodzi? Ludzie w telewizorze, rozciągnięci na ekranie wydają się niscy i grubi, z przez to że tv często stoi zbyt blisko, a standardowy sygnał telewizyjny powoduje, że obraz jest rozpikselizowany i niewyraźny, ludzie są brzydcy. O to chodzi? Dowartościowywanie się? O rany, nie tykam tego, bo śmierdzi…

Pośmiane, porównajmy coś jeszcze

Często wśród zalet panoramicznych ekranów są takie przedstawienia, ile to obrazu nam ucieka jeśli jest to wersja przycięta do formatu 4:3. Przykład takiego porównania:

16:9 przycięty do 4:3 (tracony obszar zaznaczony na zielono)

No faktycznie już czuję, omijają mnie niezapomniane wrażenia (pomijając to co wcześniej napisałem o przydatności czarnych pasów w innej wersji dopasowania 16:9 do 4:3). Ale zaraz, spójrzmy na to z innej strony. To właśnie 16:9 jest stratne, a przez jego dominację, tracimy detale które byłyby w wersji 4:3!

4:3 przycięty do 16:9 (tracony obszar zaznaczony na brązowo)

Normalnie skandal. Chciałbym jeszcze zwrócić uwagę na fakt, że z jednej strony badania potwierdzają, że 16:9 jest przyjaźniejsze dla ludzkich oczu. Grający zwolennicy potwierdzają, że mają szersze pole widzenia. Tylko, że znowu inne badania mówią, ze mężczyźni generalnie mają wąskie pole widzenia, skupiające się na punkcie, a statystycznie większość graczy to faceci. Coś tu nie gra? Lobby feministyczne, chce zniewieszczać facetów przez zmianę sposobu widzenia?! Nie, pewnie nie…

Finito

Podniosłych wniosków końcowych nie będzie, bo nie zamierzam nikogo przekonywać do takich czy takich ekranów, za to wolałbym namawiać do samodzielnego myślenia. Osobiście będę trwał przy zwykłych 4:3 póki się będzie dało, chociaż przez modę jest to coraz trudniejsze (z drugiej strony mniejszy wybór, mniej czasu w sklepie:P). Tak więc myślcie, wyłączcie tryb grubasa w TV i nie dajcie się zwariować.

PS Dziewczyny, rozciągnięty obraz was pogrubia, nie dajcie się tak traktować!

Ostrzeżenie przed spoilerami – teoretycznie powinienem tutaj ostrzec przed tym, że będę umieszczał fragmenty filmu, jedna z uwagi ja jego specyfikę oraz wątpliwy fakt, że obejrzysz Stalkera, właściwie mógłbym je sobie darować. No ale, tak dla przyzwoitości i świętego spokoju wypada. Za to bardziej trzeba się bać spoilerów gry S.T.A.L.K.E.R.

Gdzie żeś ty to wynalazł?

Osoba, która obejrzała by fragment filmu, następnie dowiedziała się, że cały film trwa około 2,5 godziny i usłyszała ode mnie, że obejrzała cały ten film, ba – rozważam obejrzeć go znowu – niechybnie stwierdziłaby że mam nierówno pod sufitem. Jeśli chcecie sami mieć powód, żeby wydać ten osąd to proszę, fragment filmu:

Porywające, prawda? Co więc mnie podkusiło, żeby oglądać cały ten film? No cóż, głównie to dlatego, że film podobnie jak i książka Piknik na skraju drogi, na motywach której został nakręcony, był inspiracją dla twórców gry S.T.A.L.K.E.R. Fabuła w tej grze była interesująca i oryginalna, więc postanowiłem dowiedzieć się coś więcej na temat inspiracji autorów. No i tak to się zaczęło.

Fabuła skomplikowana jak testy gimnazjalne…

Na początek taki mały słowniczek i wspólne motywy na linii książka – film – gra.

Jedna z początkowych scen, co ciekawe w grze S.T.A.L.K.E.R. bardzo podobnie wyglądało jedno z zakończeń (kliknij na obrazek by zobaczyć scenę z gry)

Akcja kręci się wokół Zony, czyli tajemniczego obszaru strzeżonego przez wojsko, gdzie miały miejsce dziwne wydarzenia – uderzenie meteorytu, lądowanie obcych czy wybuch elektrowni atomowej (to już wersja z gry).  W każdym razie nikt nie był dopuszczany do środka. W książce i grze, śmiałkowie którzy wchodzili do Strefy by szukać w niej cennych artefaktów o przedziwnych właściwościach, byli zwani stalkerami. Wspólną cechą tych trzech dzieł jest coś co spełnia życzenia ludzi – Złota Kula w książce, Komnata w filmie, a Monolit w grze. I właśnie na tym skupia się głównie fabuła filmu, bo filmie stalkerzy to ludzie, którzy trudnią się tylko podróżami do wnętrza Zony i przewodnictwem w niej, gdyż poruszanie się po niej było nie lada wyzwaniem – pełna była niewidzialnych pułapek. Sensem całej podróży było istnienie wspomnianej Komnaty – miejsca w Strefie, w którym spełniały się najskrytsze życzenia ludzi którzy tam przychodzili. Generalnie rzecz biorąc to fabuła wygląda tak – główny bohater jest stalkerem, razem z Profesorem i Pisarzem udaje się do Zony, by doprowadzić ich do Komnaty. Tak więc jadą do Zony, większą część filmu idą do Komnaty, następnie po dotarciu do niej rozmawiają i ponownie są w mieście gdzie wyruszyli. To co najbardziej zniechęca w filmie to sceny tego samego typu co pokazałem w fragmencie wyżej, czyli długie minuty patrzenia na przechodzenie trójki wędrowców z jednego miejsca na drugie, bądź też inne długie i podobnie złożone czynności.

…ale rozmowy już niebanalne.

Poza scenami z podróżami, w filmie są jeszcze rozmowy bohaterów i te są już o wiele ciekawsze, bo nie jest to pseudofilozoficzny bełkot jak w współczesnych filmach, ale naprawdę interesujące kwestie. I właśnie te rozmowy sprawiły, że niechęć i znudzenie, które były moimi pierwszymi odczuciami po obejrzeniu ustąpiły miejsca fascynacji i chęci ponownego obejrzenia filmu (co zamierzam uczynić na dniach). Gdy rozmyślałem nad filmem po jego obejrzeniu, stwierdziłem, że te długie sceny jeśli miały być po to, by wykorzystać je na rozmyślania nad kwestiami poruszonymi przez bohaterów to był to mimo wszystko nietrafiony pomysł, bo znacznie wydłużyło to film, a rozmyślać jest dużo lepiej już po skończeniu oglądania i ewentualnie wtedy obejrzeć ponownie.

U progu Komnaty

Nie wiem jakbym odebrał film, gdybym wcześniej nie widział gry – najprawdopodobniej nie dotrwałbym do końca, bo gdy widziało się grę to miało się trochę inne oczekiwania – w grze Zona była tak samo tajemnicza, ale jednak wszelkie anomalie i pułapki były bardziej widoczne, namacalne. W filmie na dobrą sprawę przypomina to trochę sztukę teatralną – bohaterowie umawiają się z nami, że będziemy udawać, że coś tam jest gdzie oni mówią. Ma to coś z chodzenia po pustym pokoju uważając na niewidzialne przeszkody. Ale jak już wspomniałem – to dlatego że widziałem grę, bo nie da się ukryć, że film jest symboliczny i nie trzeba mu takich bezpośrednich wizualizacji. Za to ciekawie jest przedstawiona różnica miedzy Zoną i resztą świata – cały czas, gdy bohaterowie są poza Strefą obraz jest brudnoszary, film robi się kolorowy gdy do niej wjeżdżają.

Wyżymaczka, jedno z niewielu widocznych niebezpieczeństw Strefy

Jeśli mam być szczery…

…to wcale nie mówię, ze polecam ten film. Jest trudny, ciężki i wyraźnie dla osób zainteresowanych. Ale nie zniechęcam też osób, które chciałyby obejrzeć, bo niewątpliwie jest wartościowy i mimo że upłynęło już 30 lat od nakręcenia, przesłanie wciąż daje do myślenia. Cóż, jeśli ktoś jest chce dowiedzieć się jakie to przesłanie płynie z opowieści o stalkerze, to myślę że może zaryzykować te 2,5 godziny.

]]> http://ogurpad.pl/52/stalker/feed 5