Nie mówię, że trailery mają być beznadziejne, ale odstające od gier nie pozostawiają miłego wrażenia. Czasem patrząc na produkt finalny odnoszę wrażenie, że lepiej by było gdyby zamiast robić zajebisty trailer + taką sobie grę, zrobili pełnometrażowy film.

To teraz krótka lista trailerów gier – generalnie epickich i patetycznych, a same gry już różnie się prezentowały w stosunku do filmów.

Mortal Online – trailer zapowiadał ciekawą, unikalną grę, a jak wyszło to można poczytać w recenzjach.

Click here to view the video on YouTube.

Star Wars: The Old Republic – co prawda tej gry jeszcze nie ma, ale oglądając filmiki z gameplayem pewny jestem, że gra nie będzie nawet w połowie ociekająca epickością jak ten trailer (ani drugi).

The video cannot be shown at the moment. Please try again later.

Warhammer Online: fajne MMO w klimacie warmłotka? Nic z tego. Co prawda trailer jak na młotka, był trochę zbyt DDkowy, ale i tak był fajny – mutki, orasy demony itp. A w samym MMO kwiatki takie jak np Scaveny jako rasa dla obu stron konfliktu.

Click here to view the video on YouTube.

Warhammer: Mark of Chaos – druga gra w klimacie młotka, ten trailer jest jeszcze bardziej epicki, a gra taka sobie.

Tabula Rasa – a ta z kolei gra została oceniona jako słaba przez producenta i zrezygnowali z dalszego prowadzenia. Szkoda bo osobiście uważam, że była dość nowatorska.

Click here to view the video on YouTube.

Lineage 2 – ech za dużo życia zmarnowałem przy tej grze, no ale to było w tych czasach, kiedy koreańskie klikacze jeszcze mnie bawiły. No i niestety te trailery, które w tamtych czasach były bardzo dobre i klimatyczne i to właśnie było wabikiem miedzy innymi.

Click here to view the video on YouTube.

World of Warcraft – cóż WoW nie jest tutaj dlatego, że jest słaby, tylko dlatego, że ja po zobaczeniu trailera i słuchaniu o WoWie, byłem zawiedziony tym jaki się okazał. Kwestia gustu, ale trailery każdej kolejnej części trzymają wysoki poziom.

Click here to view the video on YouTube.

9Dragnons – fajny trailer w klimacie azjatyckich filmów walki, ale sama gra mimo utrzymania części tego klimatu była spaprana jeśli chodzi o mechanikę.

Click here to view the video on YouTube.

Cóż na koniec mogę tylko powtórzyć – gdyby zrobić porządny film w stylu tego co było widać na trailerze np Mark of Chaos, myślę że byłaby to lepsza inwestycja niż tworzenie gry, która jest tylko troszkę podobna do trailera.

Wszystko zaczęło się w grudniu, gdy zaprezentowany został teaser gry, który jak to na teaser przystało, nie pokazywał nic ciekawego – klimatyczna animacja z klimatyczną gadką w tle, ale najważniejsze było na końcu. Litery ze słowa Skyrim, obracają się i tworzą datę 11-11-11, czyli już w listopadzie świat TESa ponownie zostanie otwarty! Tak więc mimo, że jak wspomniałem teaser za dużo nie pokazał w większości przypadków reakcja wyglądała tak:

Click here to view the video on YouTube.

I trudno się dziwić, w końcu seria The Elder Scrolls zawsze prezentowała coś co obecnie zdaje się zanikać, mianowicie otwartość świata i swobodę działania. No ale przecież lepiej prowadzić gracza za pada… tzn za rączkę.

Teaser to mało, na szczęście jednak ukazał się trailer, niejako rozszerzenie pierwszego filmiku, jednak tutaj można już zobaczyć z czym przyjdzie nam się zmierzyć.

Click here to view the video on YouTube.

Czyli tak: smoki i inne duże maszkarony typu wielki pająk, grafika wygląda podobnie do Obliviona, jednak widać dużo ciekawsze widoczki zarówno miast jak i natury. Jak można doczytać w innych źródłach, będzie 5 większych miast, które nie będą osobnymi lokacjami jak w Oblivionie.

Walka ma być bardziej dopracowana i  dobrze, bo jednak w TES 3 i 4 było to mocno monotonne klepanie. Jak można było zobaczyć w pewnym momencie łotrzyk podrzyna komuś gardło, tak więc mam nadzieję, że element skradania i skrytobójstwa będzie rozwinięty na tyle, żeby nie ustępował otwartej walce albo magii.

Cóż, premiera w listopadzie, czas w końcu zupgradować kompa, zwłaszcza że oprócz Skyrim, możliwe że już niedługo będzie coś więcej wiadomo o S.T.A.L.K.E.R. 2.

Pierwsza różnica dała to, że po Falkonie byłem z deka niewyspany i zmęczony, chociaż do dziś nie mogę dojść prawdy czy to Falkon czy jakieś przeziębienie spowodowało ten stan. Druga różnica jest ciekawsza i o niej mogę coś więcej napisać.

Co prawda jak napisałem wcześniej, Falkon to głownie fantastyka, ale jest ogólnie otwarty na propozycje stąd ja wyszedłem z pomysłem poprowadzenia prelekcji o Stalkerze. Chociaż zacząłem pisać w czerwcu to ostateczną odpowiedź dostałem dopiero ostatniego dnia października co dało mi dwa tygodnie na finalne przygotowanie prelekcji. Byłem w o tyle dobrej sytuacji, że Stalker to temat w którym jestem nieźle obstukany, więc w najgorszym wypadku mógłbym totalnie zaimprowizować i jakoś by poszło.

Prelekcje przygotowałem dwie, jedną w stylu prezentacji uniwersum Stalkera dla osób, które nie są w temacie, a drugą dla tych którzy grali, interesują się itp. Sam nie mogę ocenić jak wypadłem, mogę tylko powiedzieć jak to wyglądało z mojej strony:

Pierwsza prelekcja była w sobotę o 10, no i chyba cała średniej wielkości sala była pełna, co o tej porannej godzinie odbieram za plus, podobnie jak to, że ludzie tłumami nie wychodzili. Ilość materiału który chciałem omówić okazała się trochę za duża na przeznaczony czas, albo ja za słabo się streszczałem, w każdym razie traktuję to jako wadę i następnym razem starałbym się to wyeliminować.

Druga prelekcja to trochę przeciwieństwo pierwszej, jako że była w niedzielę o 12, cztery godziny przed końcem konwentu, gdzie ogólnie budynek był już dość pusty to osób było chyba 6 w szczytowym punkcie. Z drugiej strony były to osoby, które były w temacie, więc na kilka tematów mogliśmy sensownie wymienić zdania.

Ogólnie nie było tragicznie, zawsze to nowe doświadczenia, no i wiedza co poprawić następnym razem. A na koniec dwa zdjęcia z drugiej prelekcji:

Produkuję się - chociaż osób niewiele, trzeba trzymać poziom.

Walczę z rzutnikiem, który musiał być chiński, bo pomimo moich starań, obraz pozostał niemiłosiernie żółty.

Jako że w miedzy czasie przyuczyłem się biblioteki Allegro (nie ma nic wspólnego z aukcjami, serio) to mogłem od razu zrobić nową wersję w oszałamiającej szacie graficznej (no dobra, po prostu graficznej). Siadłem sobie rano, trochę popisałem, dowiedziałem się przy okazji kilku rzeczy (np że w C++ działanie modulo % zwraca również ujemną resztę, co oczywiście ma sens matematyczny, jednak spowodowało kilka minut guglania i robienia wielkich oczu przy czytaniu dlaczego mi program nie bangla).

Pierwsza wersja która wyświetlała po prostu graficzną reprezentację programu powstała raczej szybko, potem zacząłem kombinować z kolorkami i innymi duperelami. Póki co wygląda to tak:

Normalna symulacja

Włączanie/wyłączanie śmierci powoduje jak się można domyślić przełączanie reguły umierania punktów. Punkty z wiekiem zmieniają kolor od zielonego, przez żółty, do czerwonego. Wybrałem ten schemat kolorystyczny, bo przy wyłączonej śmierci wychodzi coś jak mapa hipsometryczna.

Tryb bez śmierci

Na razie lewym przyciskiem myszy wstawia się Glidery, prawym takie bardziej chaotyczne śmieci, jak będzie mi się jeszcze chciało z tym bawić to dodam jakieś inne gotowe układy.

Tryb z wyłączoną śmiercią przypomina bakterie na pożywce, ale też wychodzą ciekawe wzory typu, jak to nazwałem, Wąż Orobos, bo po zawinięciu się przez ścianę gryzie sam siebie i rozlewa się krew :P

Waż Orobos

Cóż szału nie ma, jeszcze chodzi dość opornie, w końcu w każdym obrocie pętli przegląda każdy piksel, sumując mu otoczenie 8 sąsiadów, potem jeszcze przepisuje ten bufor, 250 000 jest pikseli w tej ustawionej rozdziałce to trochę liczy :P

Na deser oczywiście link do programiku.

To jeszcze kod źródłowy na dokładkę.

UPDATE (3 kwietnia)

W wielkich bólach postało TO (źródła główny i edytor). W paczce jest główny program, edytor, instrukcja jak to ogarnać i przykładowe wzorki.

Nie zdziwiłbym się, gdyby jedna coś nie działało, ale mam nadzieję że już nie będzie wierzgać.

UPDATE (7 kwietnia)

Miałem już nic przy tym nie robić, ale nie mogłem się powstrzymać :P w 3 dodatkowych plikach jest zmieniony sposob kolorowania, na zasadzie mieszania z sąsiadującymi komórkami. Najładniej wygląda to w wersji z wyłączoną śmiercią. Można za pomocą tego ciekawe rzeczy robić :P (źródło)

Ha, nie potrzebuje już render clouds w PSie :P

Generalnie muzykę w grach dzielę na 4 kategorie: taką której nie pamiętam w ogóle, którą pamiętam, bo jest diablo irytująca, taką którą pamiętam, że była po prostu dobrze dobrana i współgrała z całością, oraz taką która jest integralną częścią gry, a ponad to lubię ją posłuchać po skończeniu grania. W rankingu jest ta ostatnia kategoria.

Aha – jedni mówią De gustibus non est disputandum, a ja mówię niektórzy są po prostu za ciency w uszach, żeby o nich gadać :P

10. The Sims

Cóż tu mam dwa interesujące mnie zbiory – jeden to muzyka którą słyszymy w trybie kupowania, a drugi to ta z trybu budowania. Ta pierwsza kojarzy mi się momentalnie z szałem zakupów, wręcz żywcem wzięta z jakichś lat 50 i gadania „nowoczesne społeczeństwo czuje potrzeby konsumpcyjne” itp. Ta idealnie wpasowana jest w okoliczności w jakich jej słuchamy.

Drugi rodzaj to ta z budowania – spokojne fortepianowe kawałki, zawsze czułem, że nie muszę się nigdzie śpieszyć. Te kawałki mam na playliście, gdy muszę coś zrobić.

9. Seria Tony Hawk’s Pro Skater

Właściwie napisałem, że chodzi o Tonego Hawka, ale na dobrą sprawę w tym punkcie mógłbym równie dobrze umieścić serię FIFA albo NFS, ale ich nie umieszczę gdyż w FIFĘ nie grałem a w NFSa zatrzymałem się na Porshe. :P Tutaj muzyka to są gotowe mniej lub bardziej znane kawałki, ale są dobrze dobrane, także pasują do całości. Jeśli chodzi o mnie to z TH 2 najbardziej mi się kojarzy  ta piosenka:

8. Neverhood

Właściwie nie powinienem tego umieszczać. A już na pewno nie na 8 pozycji. W Neverhooda grałem może z 2-3 razy, ani razu go nie skończyłem. Ale pamiętam ten wariacki klimat gry i muzykę. A to jak często zdarza mi się z nudów nucić ten kawałek jest głównym powodem, że jednak to umieściłem.

7. Tropico

O, proszę, o to przykład gry, która dla mnie stoi na muzyce. Dzięki tym kubańskim rytmom, gra miała duszę, a soundtracku świetnie się słucha. Trochę mi zajęło kiedyś szukanie tego soundtracku, ale gdy już znalazłem, leciał parę dni tylko on.

Baila tu con migo – Lucho Campillo and Daniel Leon

6. Lineage 2

A znowu to pokazuje przebiegłość tych małych skośnookich koreańców. Obecnie moje uczucia do L2 są ambiwalentne z naciskiem na odrazę, ale gdy zaczynałem, grafika i muzyka to było to co przyciągało ludzi jak biedronka studentów. No, ale co by nie mówić o grze, muzyka jest uberpro, lubię sobie jej posłuchać. A ten obrazek mnie prześladuje, przypomina mi o moich zawiedzionych nadziejach co do tej gry :P

5. Dungeon Keeper

It’s good. It’s good to be bad. Dungeon Keeper był pełen czarnego humoru i mroku. Mroczna atmosfera była idealnie podtrzymywana przez klimatyczną muzykę. I chociaż całego soundtracku w czasie gry było niecałe 20 minut w ogóle się nie nudził, może dlatego że płynnie łączył się z dźwiękami z gry – pracą warsztatów, szeptami w oczyszczalni, człapaniem chochlików… Ach nie ma dzisiaj takich gier.

4. The Elder Scrolls 3: Morrowind

Jak dla mnie Morrowind bez muzyki nie istnieje. Za każdym razem, gdy najdzie mnie ochota ponownie zainstalować sobie Morka, gdy tylko włączam grę i słyszę muzykę w menu odpływam… Nie ma co gadać, każdy kto grał niech posłucha, a kto nie grał niech żałuje i posłucha tym bardziej.

Btw chociaż trochę fałszuje to ten kolo jest dla mnie kozak za pomysł. ;)

3. Dark Reign 2

A ten soundtrack podejrzewam o to, że stworzył u mnie miłość do muzyki elektronicznej. Podobnie jak z DK muzyki jest niecałe 30 minut, ale mogę słuchać i słuchać. Zawsze wprowadza mnie w taki specyficzny nastrój. Sama muzyka też wydaje mi się, że jest specyficzna i nie każdemu się spodoba, ale dla mnie to majstersztyk. (cały OST)

2. World of Goo

Oprawa graficzna + oprawa muzyczna + klimat + fabuła = miłość do World of Goo. Wszystkie te elementy są ze sobą nierozerwalnie połączone, usunięcie jednego niszczy wszystko. Utwory w tym soundtracku są dość różnorodne, ale wszystkie świetnie dobrane do poziomów i okoliczności gdzie je słyszymy. I jest tam miedzy innymi szybka poleczka, podniosły i oficjalny kawałek, utwory tajemnicze, czasem nawet smutne. (OST można za darmo ściągnąć ze strony autorów)

1. Grand Theft Auto: Vice City

Cóż wspominając na początku o tym, że niektóre gry miały wykupione licencjonowane nagrania miałem na myśli głównie tę grę. No ale jak by na to nie patrzeć, muzyka jest dobrana GE-NIAL-NIE. Zresztą nie ma co ukrywać, że to świetna muzyka, nie to co teraz leci w radiu. Nie ma co gadać, trzeba posłuchać.

Słówko o 8-bitowcach

Nie uwzględniłem wśród gier, żadnej typu Mario, Contra na Pegazłoma czy Commando, Monty on the Run z Commodore 64 itd z prostego powodu – jak dla mnie to zupełnie inna klasa, ja jestem fanatykiem tylko 8-bitowych muzyczek i ich remiksów, więc to było by mało sprawiedliwe nawet w subiektywnym rankingu. Na remix.kwed.org jest mnóstwo takich remiksów, podobnie jak na internetowym radiu SLAY radio. Taką muzykę trzeba lubić, jesli nie porywa cię np to, to lub to, no to raczej nie będziesz podzielać mojego fanatyzmu.

Tak jeszcze będąc przy temacie muzyki i gier

Lubię muzykę elektroniczną, czyli mniej lub bardziej techno jak kto woli, z tym że w grach taka muzyka występuje tylko w produkcjach Sci-Fi i tym podobnych, a to i też nie zawsze i nie taka jak lubię. Ciekawe jest, że często taka jest używana w trailerach, nawet gier nie mających dużo wspólnego z Sci-Fi np Justice – Genesis w trailerze Assassin’s Creed 2:

Jak i w grach typowo SF np Black Sun Empire w trailerze dodatku do Eve Online:

Munchkin to bezczelna parodia, która pozwala ci rozkoszować się magią gier fabularnych bez tego durnego odgrywania postaci.

Jaka duża kostka! – czyli zawartość pudełka.

Pudełko jest średnio duże, chociaż na dobrą sprawę pełni funkcję reprezentacyjną, bo spokojnie można się bez niego obejść. W środku są dwie talie kart, dwie czerwone kostki k6 i jedna duża munchkinowa k10-tka oraz króka 4-stronicowa instrukcja (mimo że zasady są dość proste, to mogła by być ciut treściwsza, bo pozostawia kilka niejasności). Do gry używane są właściwie tylko te 165 kart, a jako że nie są jakieś super wytrzymałe to planuję kupić koszulki (szkoda tylko że karty są w rozmiarze amerykańskim, więc popularne tanie koszulki będą trochę za duże). Ogólnie, to że do gry nie potrzeba za dużo bambetli tylko dwie talie i k6 wychodzi na plus.

Czym chata bogata, czyli zawartość pudełka

To z której kupki mam brać teraz kartę? – czyli o co kaman.

Ogólnie rzecz biorąc, zasady gry są proste (przynajmniej w mojej ocenie). Każdy z graczy ma swoją kolejkę, w której najpierw „otwiera drzwi”, skąd może na niego wyskoczyć potwór, klątwa lub coś innego, po walce otrzymuje skarby, które może też sprzedać i kończy kolejkę. Zależnie od tego co na niego wypadło, jak poszła walka itd jest kilka możliwości tego co robi. Nie będę się tu zbytnio rozwodził na niuansami gry, jeśli ktoś chce poczytać instrukcję jest dostępna w internecie. Generalnie w grze chodzi o to, żeby zdobyć 10 poziom, jest na to kilka sposobów, głównym jest walka z potworami, a w tym celu trzeba wzmacniać swoją postać.

- Otwieram drzwi… Wyskakuje na mnie Wieśmin poziom 6… eee to łatwo go pokonam…
- A wcale nie! Bo to jest… Przedwieczny, rozwścieczony i kolosany Wieśmin, poziom 26!
- Oż…

Cały urok Munchkina polega na tym, że większość klątw, zdolności postaci i innych paskudnych zagrań można użyć w dowolnym momencie, który jak się najczęściej zdarza jest wybitnie nieprzyjemny dla osoby, która właśnie toczy walkę z potworem i była już pewna zwycięstwa. Zawsze jest możliwość, że ktoś wzmocni potwora, zabierze nam broń albo usunie nasze specjalne zagranie które dało nam przewagę, a wtedy cóż… musimy uciekać, bo inaczej następuje marny koniec i w najlepszym wypadku kończy się to tylko na drobnych stratach w ekwipunku.

Skarby, skarby, skarby!

Rzygaczu, Klątwa moherowego beretu i Kaczor zagłady – czyli humor w grze.

- Atakuje Cię Śliniący się śluz, który ma bouns przeciwko elfom!
- Eeee ja już nie chcę być elfem!

Nie da się ukryć, że gra jest parodią i naśmiewa się z RPGów. Nazwy przedmiotów, klątw, potworów są często przekręconą wersją ich dumnych RPGowych odpowiedników (vide wspomniany Wieśmin). Często są też totalnie abstrakcyjne. Mój potworny faworyt to Altanka – (jej opis) nikt nie może Ci pomóc, musisz zmierzyć się z nią sam!

Zacytowany dialog to typowy przykład pożądanego w grze munczkinizmu – rób wszystko co możesz, żeby zwiększyć swoje szanse, nawet jeśli to nie ma żadnego sensu i będzie oznaczać, że jesteś krasnoludem w różowych gaciach. Żarty na kratach często odnoszą się do pobocznych rzeczy związanych z RPG (np Przekąska Mistrza Gry) albo rozmaite aluzje (Potwór Prawnik nie będzie atakować złodzieja, gdyż nie pozwala mu na to etyka). Dodatkowo każda karta opatrzona jest stosownym i humorystycznym rysunkiem (np Kreatywne dodawanie gdzie jest rysunek pisemnego dodawania 2+2=22). Ogólnie wszystko ładnie splata się w całość i chwile gdy przegrywasz walkę z Przedwieczną Amazonką bo ktoś potraktował cię Miksturą Śmierdzącego Oddechu dają sporo radości :)

Karty Drzwi 1

Eee mógłby mi ktoś pomóc?

W walce często nie możemy pokonać potwora sami (zwłaszcza gdy ktoś już nam, poprawka, potworowi pomógł) więc czasem trzeba dogadywać się z innymi graczami. To na jakich warunkach nam pomoże (pomogę ci za 80% skarbów i ani monety mniej!) to już indywidualna sprawa zależna najczęściej od rozpaczliwości naszego położenia. Oczywiście nikt nie każe nam dotrzymać warunków umowy, tylko trzeba się potem liczyć, że nikt nie będzie nam chciał w przyszłości pomóc.

Tak a propos niedotrzymywania warunków i ogólnie szwindli – generalnie póki nikt nie zauważy, że kantujemy tym lepiej dla nas. Prawo nie działa wstecz, więc można oszukiwać, zwłaszcza że instrukcja nawet zachęca do takich praktyk. Możemy wszystko dopóki nikt o tym nie wie, że jednak niekoniecznie możemy wszystko co właśnie zrobiliśmy. A okazji nie brakuje, od kantowania przy liczeniu poziomów, bonusów, braniu skarbów do używania przedmiotów itp. Oczywiście lepiej jest zachować trochę umiaru, jeśli oczekujemy, że inni gracze też będą zachowywać resztki przyzwoitości.

Karty Drzwi 2

Podsumowanie

- I otwieram drzwi… Tak! Boska Interwencja, jestem Kapłanem a więc dostaję poziom, a to już 10, czyli wygrałem grę! Hahaha! Mięczaki!

Cóż rzec słowem zakończenia – jeśli miałbym wymieniać wady gry to tak ze stricte związanych z graniem wad to może troszkę powtarzalność kart, ale tak na zdrowy rozsądek nikt nie oczekuje przecież od planszówki nieskończenie wielu niepowtarzalnych możliwości. Poza tym może to, że karty mogły by być ciut mocniejsze (ale to załatwi się koszulkami) i na pewno cena, bo 80 zł to tak ciut przydużo. Osobiście brakuje mi w pudełku jakichś urządzonek do oznaczania poziomów (proponowane używanie k10 średnio mi się podoba, obecnie używamy karteczek i zapisywania).

Mimo tych drobnych niedoskonałości, grę oceniam bardzo dobrze, w sam raz na takie luźne spotkania i granie, nie trzeba być wcale fanem RPG, żeby móc mieć świetną zabawę (chociaż znajomość realiów RPG zwiększa przyjemność, zwłaszcza związaną z aluzjami do RPG :]).