Wszystko zaczęło się w grudniu, gdy zaprezentowany został teaser gry, który jak to na teaser przystało, nie pokazywał nic ciekawego – klimatyczna animacja z klimatyczną gadką w tle, ale najważniejsze było na końcu. Litery ze słowa Skyrim, obracają się i tworzą datę 11-11-11, czyli już w listopadzie świat TESa ponownie zostanie otwarty! Tak więc mimo, że jak wspomniałem teaser za dużo nie pokazał w większości przypadków reakcja wyglądała tak:

Click here to view the video on YouTube.

I trudno się dziwić, w końcu seria The Elder Scrolls zawsze prezentowała coś co obecnie zdaje się zanikać, mianowicie otwartość świata i swobodę działania. No ale przecież lepiej prowadzić gracza za pada… tzn za rączkę.

Teaser to mało, na szczęście jednak ukazał się trailer, niejako rozszerzenie pierwszego filmiku, jednak tutaj można już zobaczyć z czym przyjdzie nam się zmierzyć.

Click here to view the video on YouTube.

Czyli tak: smoki i inne duże maszkarony typu wielki pająk, grafika wygląda podobnie do Obliviona, jednak widać dużo ciekawsze widoczki zarówno miast jak i natury. Jak można doczytać w innych źródłach, będzie 5 większych miast, które nie będą osobnymi lokacjami jak w Oblivionie.

Walka ma być bardziej dopracowana i  dobrze, bo jednak w TES 3 i 4 było to mocno monotonne klepanie. Jak można było zobaczyć w pewnym momencie łotrzyk podrzyna komuś gardło, tak więc mam nadzieję, że element skradania i skrytobójstwa będzie rozwinięty na tyle, żeby nie ustępował otwartej walce albo magii.

Cóż, premiera w listopadzie, czas w końcu zupgradować kompa, zwłaszcza że oprócz Skyrim, możliwe że już niedługo będzie coś więcej wiadomo o S.T.A.L.K.E.R. 2.

Hey, kiddo, lost track of time.

Tak więc pierwsze, najważniejsze pytanie – czy to ma coś wspólnego ze starym TRONem? Hmm zastanówmy się: wirtualny świat – jest, pojedynki na dyski i wyścigi świetlnych motocykli – są, bohaterowie jako programy i to całe komputerowe tałatajstwo – jest, zachowany klimat oryginału – no i tu zaczynają się problemy. A dlaczego? Cóż, mimo że różne nawiązania są, to fabuła była co tu dużo ukrywać mocno średniawa, film jest nastawiony na oprawę audio-wizualną, a mi mówiąc szczerze fajerwerki nie przypadły do gustu. Stary TRON był taki animowany i wręcz plastikowy, ale to był plus, bo wszystko było takie minimalistyczne, a w nowym wymienili cały plastik na szkło i wypucowali co się dało, tak że wszystko obrzydliwie się świeci i odbija otoczenie. Do tego jest takie mniej kwadratowe – zwłaszcza to, że motocykle świetlne nie skręcają tylko pod kątem prostym mi się nie spodobało.

Electrify the boys and girls if you’d be so kind.

Nie jest jednak tak, że wszystko mi się nie podobało – walki na dyski w nowej futurystycznej formie były bardzo fajne. Nie ukrywam, że dodatkowym smaczkiem dla mnie było to że Rinzlera grał Anis Cheurfa, nawet jeśli nie było widać twarzy, to triki były znajome.

O ile o oprawie wizualnej myślę to co napisałem wyżej, muzyka to całkiem inna bajka – Daft Punk odwaliło kawał świetnej roboty, a ich styl idealnie wpasował się w konwencję wirtualnego świata. Muzyka pasowała zarówno do spokojnych scen jak i wyżej wymienionych scen walki, którym nadawała niesamowitą dynamikę. Co ciekawe muzyków można było zobaczyć w samym filmie.

Z innych rzeczy, które od razu mi się spodobały jest jeszcze postać Zuse a.k.a. Castor – szalony właściciel dyskoteki, stylem przypominający kapitana Jacka Sparrowa.

The Game Has Changed

Cóż i jak mogę ocenić nowego TRONa? Gdybym nie był fanem jedynki a do kina poszedł czystko rozrywkowo dałbym 8 albo 8,5 na 10, ale niestety patrząc przez pryzmat oryginału 6,5 to maks co mogę dać. Właśnie przez to, że to nie jest kontynuacja, która utrzymała by klimat poprzednika.

PS: chciałem z kina wynieść jakiś plakat, ale niestety już nie było, na pocieszenie mogłem sobie wziąć takie cuś. Ostatecznie przebolałem, może upoluje plakat jak będą ściągać ze ścian.

Ostatecznie przebolałem, może upoluje plakat jak będą ściągać ze ścian.

Pierwsza różnica dała to, że po Falkonie byłem z deka niewyspany i zmęczony, chociaż do dziś nie mogę dojść prawdy czy to Falkon czy jakieś przeziębienie spowodowało ten stan. Druga różnica jest ciekawsza i o niej mogę coś więcej napisać.

Co prawda jak napisałem wcześniej, Falkon to głownie fantastyka, ale jest ogólnie otwarty na propozycje stąd ja wyszedłem z pomysłem poprowadzenia prelekcji o Stalkerze. Chociaż zacząłem pisać w czerwcu to ostateczną odpowiedź dostałem dopiero ostatniego dnia października co dało mi dwa tygodnie na finalne przygotowanie prelekcji. Byłem w o tyle dobrej sytuacji, że Stalker to temat w którym jestem nieźle obstukany, więc w najgorszym wypadku mógłbym totalnie zaimprowizować i jakoś by poszło.

Prelekcje przygotowałem dwie, jedną w stylu prezentacji uniwersum Stalkera dla osób, które nie są w temacie, a drugą dla tych którzy grali, interesują się itp. Sam nie mogę ocenić jak wypadłem, mogę tylko powiedzieć jak to wyglądało z mojej strony:

Pierwsza prelekcja była w sobotę o 10, no i chyba cała średniej wielkości sala była pełna, co o tej porannej godzinie odbieram za plus, podobnie jak to, że ludzie tłumami nie wychodzili. Ilość materiału który chciałem omówić okazała się trochę za duża na przeznaczony czas, albo ja za słabo się streszczałem, w każdym razie traktuję to jako wadę i następnym razem starałbym się to wyeliminować.

Druga prelekcja to trochę przeciwieństwo pierwszej, jako że była w niedzielę o 12, cztery godziny przed końcem konwentu, gdzie ogólnie budynek był już dość pusty to osób było chyba 6 w szczytowym punkcie. Z drugiej strony były to osoby, które były w temacie, więc na kilka tematów mogliśmy sensownie wymienić zdania.

Ogólnie nie było tragicznie, zawsze to nowe doświadczenia, no i wiedza co poprawić następnym razem. A na koniec dwa zdjęcia z drugiej prelekcji:

Produkuję się - chociaż osób niewiele, trzeba trzymać poziom.

Walczę z rzutnikiem, który musiał być chiński, bo pomimo moich starań, obraz pozostał niemiłosiernie żółty.

Nie było by w samym graniu nic złego, gdyby nie to, że oprócz tego jest jeszcze kilka rzeczy, którymi muszę się zająć, a które teraz zaczynają wyłazić. Największe koromysło to nieszczęsny projekt z „sieci” (mało śmieszny żart biorąc pod uwagę ogół tego czegoś). Do tego kilka mniejszych, kilka większych jak na przykład ćwiczenia, które zaczynają się robić upierdliwe.

Nie zamierzam tutaj truć o niczym bo to nie ma sensu. To tylko taki znak, że podjąłem próbę ogarnięcia się, co tutaj będzie realizowane poprzez powrót do w miarę regularnego pisania.

Zaczął od sztuki minimalizmu – czarny ekran, chociaż zważywszy na otoczenie mógł być to znany obraz, czyli Czarny kwadrat na białym tle. Potem zaczął odkrywać nowe style, zwłaszcza spodobał mu się impresjonizm, sznury kolorowych kropek zdawał się tworzyć w mgnieniu oka. Czasem widocznie miał depresję, bo rysował tylko szare linie wzdłuż ekranu. Czasem pole ciemnych kropek które rozjaśniały się coraz bardziej, wręcz zdawały się krzyczeć w końcu.

A propos – po pewnym czasie fascynacja malarstwem ustąpiła miejsca muzyce. Co prawda tu szło mu gorzej, bo jedyne co udało mu się osiągnąć to narastający pisk, aż czasem zastanawiałem się, czy nie ma zamiaru wybuchnąć. Cóż, pirotechniki nie uświadczyłem, po ostatniej fazie krzyku migał tylko z głupia diodą.

Artystyczne pomysły zajmowały go tak bardzo, że wyświetlaniem tego co powinien zajmował się raz na ze sto prób. Nie żebym miał coś do nawiedzonych artystów, ale internet sam się nie przejrzy, więc postanowiłem coś zrobić. Jako że mniej lub bardziej dotkliwe poklepywania po obudowie ani groźby nie dawały efektu, postanowiłem dobrać mu się do bebechów. Obudowa dzielnie stawiała opór, ale nie ma mocnego na dwa śrubokręty. Gdy już tak leżał w stanie rozkładu zacząłem dumać co tam u niego ciekawego. Oprócz kurzu nie było tam nic ciekawego, ale dojrzałem jeden kondensator, który wydawał się jakiś nie teges, był „napuchnięty”. Przyjrzałem się jakie tam miał wartości, poszukałem i znalazłem taki sam w starym zasilaczu.

Chwilę się wahałem, czy wymiana tego nie uwali monitora totalnie, ale w sumie i tak był już pożal się boże, więc złapałem lutownicę i wylutowałem starocia i przylutowałem nowy. Pełen obaw skręciłem, odpaliłem i… poszło!

To właśnie to małe gówienko zatruwało mi życie od paru tygodni

Nie powiem żebym był pewien co robiłem, ale 60% pewności miałem, za to satysfakcja, że podziałało pełna.

Mam tylko nadzieję, że to nie blef, a jutro znowu przywita mnie impresjonizm.

Jako że w miedzy czasie przyuczyłem się biblioteki Allegro (nie ma nic wspólnego z aukcjami, serio) to mogłem od razu zrobić nową wersję w oszałamiającej szacie graficznej (no dobra, po prostu graficznej). Siadłem sobie rano, trochę popisałem, dowiedziałem się przy okazji kilku rzeczy (np że w C++ działanie modulo % zwraca również ujemną resztę, co oczywiście ma sens matematyczny, jednak spowodowało kilka minut guglania i robienia wielkich oczu przy czytaniu dlaczego mi program nie bangla).

Pierwsza wersja która wyświetlała po prostu graficzną reprezentację programu powstała raczej szybko, potem zacząłem kombinować z kolorkami i innymi duperelami. Póki co wygląda to tak:

Normalna symulacja

Włączanie/wyłączanie śmierci powoduje jak się można domyślić przełączanie reguły umierania punktów. Punkty z wiekiem zmieniają kolor od zielonego, przez żółty, do czerwonego. Wybrałem ten schemat kolorystyczny, bo przy wyłączonej śmierci wychodzi coś jak mapa hipsometryczna.

Tryb bez śmierci

Na razie lewym przyciskiem myszy wstawia się Glidery, prawym takie bardziej chaotyczne śmieci, jak będzie mi się jeszcze chciało z tym bawić to dodam jakieś inne gotowe układy.

Tryb z wyłączoną śmiercią przypomina bakterie na pożywce, ale też wychodzą ciekawe wzory typu, jak to nazwałem, Wąż Orobos, bo po zawinięciu się przez ścianę gryzie sam siebie i rozlewa się krew :P

Waż Orobos

Cóż szału nie ma, jeszcze chodzi dość opornie, w końcu w każdym obrocie pętli przegląda każdy piksel, sumując mu otoczenie 8 sąsiadów, potem jeszcze przepisuje ten bufor, 250 000 jest pikseli w tej ustawionej rozdziałce to trochę liczy :P

Na deser oczywiście link do programiku.

To jeszcze kod źródłowy na dokładkę.

UPDATE (3 kwietnia)

W wielkich bólach postało TO (źródła główny i edytor). W paczce jest główny program, edytor, instrukcja jak to ogarnać i przykładowe wzorki.

Nie zdziwiłbym się, gdyby jedna coś nie działało, ale mam nadzieję że już nie będzie wierzgać.

UPDATE (7 kwietnia)

Miałem już nic przy tym nie robić, ale nie mogłem się powstrzymać :P w 3 dodatkowych plikach jest zmieniony sposob kolorowania, na zasadzie mieszania z sąsiadującymi komórkami. Najładniej wygląda to w wersji z wyłączoną śmiercią. Można za pomocą tego ciekawe rzeczy robić :P (źródło)

Ha, nie potrzebuje już render clouds w PSie :P

Zacząłem się zastanawiać nad przymiarkami do budowy tego molocha. Opierałem się na danych z wikipedii i kilku innych miejsc. Plan taktyczny:

Sfera Dysona (z wikipedii).

Promień sfery ma mieć 1,5*10¹¹ metrów, a grubość 3 metry. Policzmy jaką objętość będzie miała sama sfera:

r_wieksze to podany wyżej promień sfery, r_mniejsze to ten sam promień zmniejszony o 3m_.

V_wieksze – V_mniejsze = 4/3 π (r_wieksze³ – r_miejsze³) = 4/3 π 2,02 *10²³ = 8,48 *10²³ m³

Całkiem nieźle, dałoby się z tego uformować planetkę wielkości Saturna. W sumie gdyby Saturn był cały ze stali idealnie by się nadawał żeby go rozmontować w tym celu, no ale nie bez powodu nazywa się gazowym olbrzymem.

Liczmy dalej: biorąc gęstość stali 7860 kg/m³ otrzymamy, że potrzebna stal będzie ważyć 6,67*10²⁷ kg. Sześć kwadrylionów ton. Oooosooom :D

Zupełnym przypadkiem posiadam tylko kilkanaście stalowych drucików i gwoździ, także moje prywatne zasoby są dość mocno niewystarczające. Nic to jednak, nie ma takiej rzeczy której nie można kupić. Spójrzmy na ceny – zgodnie z np tym cena tony stali to jedyne 585 dolców. Czyli potrzebną mi ilość stali dostanę już za 3,9*10²⁷ dolarów.

Kapkę dużo wyszło, dobrze by było trochę pożyczyć – może od Wuja Sama? Zobaczmy ile można by od nich wyciągnąć… Hmm cóż wychodzi, że potrzeba 272 173 122 409 962 ich całe PKB. Coś podobno kryzys mają, chyba nie pożyczą…

Trzeba poszukać gdzieś indziej. Można by jakąś gwiazdę podszczypać z materii. Nasze słoneczko musi zostać, planety też zostawimy, żeby dzieci miały się o czym uczyć, wiec poszukamy coś spoza Układu Słonecznego. W kosmosie wszystko strasznie daleko, wiec jak już chcemy zawinąć jakąś gwiazdkę to mogłaby być nie za duża. Czarne dziury zostawmy, za bardzo przyciągają uwagę, a poszukajmy gwiazdy neutronowej.

Tak, tego właśnie mi potrzeba.

Zgodnie z wcześniej obliczoną masą materii i gęstością gwiazdy neutronowej ~5*10¹⁷ kg/m³ to trzeba nam obiekt o promieniu 1471 m. Świetnie, niecałe trzy kilometry średnicy, trzeba teraz tylko znaleźć gwiazdę neutronową, wyszarpnąć jej taki kawałeczek materii i przyciągnąć to do nas, a potem porobić z części neutronów protony i elektrony, następnie poskładać atomy węgla i żelaza i voila! Mamy stal na sferę Dysona!

Ktoś się zapyta – po kiego ci budować takie koromysło, które zasłoni Słoneczko? Akurat jeśli komuś będzie brakować światła to można wykorzystać część zbieranej energii by oświetlać ziemię, będzie to nawet lepsze rozwiązanie niż teraz, bo oprócz światła dostajemy masę różnego rodzaju promieniowania. A resztę energii można wykorzystać do zasilania np Mózgu Matrioszka albo Playstation 4 (chociaż tutaj eksperci spierają się czy Słoneczna Sfera Dysona wystarczy) (żeby nie było, idea wykorzystania energii jest Stachira, który jednak całym sercem próbuje mi wybić z głowy pomysł budowy sfery).

Wyniki mogą być błędne, przez błędne dane lub błąd obliczeń. Nie odpowiadam za katastrofy astronomiczne spowodowane opieraniem się na moich wynikach.

I tak, myśląc jak wspaniale by pewnie było pouczyć się probabilistyki wyciągnąłem spod łóżka zakurzone pudełko z klockami LEGO. I cóż rzec, tak jak nie zapomina się jazdy na rowerze, tak nie zapomniałem jak układać te plastikowe kawałki, by wychodziły z nich cuda wianki. Tym razem postanowiłem jednak zrobić coś ambitniejszego niż dziwne mniej lub bardziej mechaniczne pojazdy. Teraz postanowiłem wykorzystać trochę bardziej skomplikowane rozkminy i zbudować takiego robocika łażącego na pajęczych nogach.

Zacząłem od jednej nogi, miałem na to kilkanaście koncepcji, jedne lepsze drugie gorsze. Zrobiłem tą jedną nogę, potem drugą, wyszły takie dwie nogi ciągnące za sobą koła. Przemyślałem sprawę przez noc, rozebrałem to od nowa zbudowałem szkielet umieściłem cztery nogi i zacząłem kminić nad napędem. Początkowo używałem starego silnika chyba z magnetofonu, ale był słaby, ciężki i zatrzymywał się, więc zacząłem szukać innego. W końcu wylutowałem silniczek z CD-ROMu, ten już był lekki i mocny. Poskładałem to wszystko do kupy, podłączyłem jakiś wiekowy zasilacz znaleziony w piwnicy i oto efekt (jakość trochę kiepska, bo ciemno w pokoju, a i obróbka ścięła jakość):

Jak widać porusza się dosyć pokracznie, no ale z pustego i Salomon nie naleje, zwłaszcza, że i tak konstrukcja jest dość delikatna i jakby coś jeszcze mu dołożyć to by się rozkraczył. Rozbudowy nie przewiduję, taki jaki jest pozostanie (do czasu aż coś innego będę robił z LEGO :P).

Jeszcze kilka zdjęć:

Generalnie muzykę w grach dzielę na 4 kategorie: taką której nie pamiętam w ogóle, którą pamiętam, bo jest diablo irytująca, taką którą pamiętam, że była po prostu dobrze dobrana i współgrała z całością, oraz taką która jest integralną częścią gry, a ponad to lubię ją posłuchać po skończeniu grania. W rankingu jest ta ostatnia kategoria.

Aha – jedni mówią De gustibus non est disputandum, a ja mówię niektórzy są po prostu za ciency w uszach, żeby o nich gadać :P

10. The Sims

Cóż tu mam dwa interesujące mnie zbiory – jeden to muzyka którą słyszymy w trybie kupowania, a drugi to ta z trybu budowania. Ta pierwsza kojarzy mi się momentalnie z szałem zakupów, wręcz żywcem wzięta z jakichś lat 50 i gadania „nowoczesne społeczeństwo czuje potrzeby konsumpcyjne” itp. Ta idealnie wpasowana jest w okoliczności w jakich jej słuchamy.

Drugi rodzaj to ta z budowania – spokojne fortepianowe kawałki, zawsze czułem, że nie muszę się nigdzie śpieszyć. Te kawałki mam na playliście, gdy muszę coś zrobić.

9. Seria Tony Hawk’s Pro Skater

Właściwie napisałem, że chodzi o Tonego Hawka, ale na dobrą sprawę w tym punkcie mógłbym równie dobrze umieścić serię FIFA albo NFS, ale ich nie umieszczę gdyż w FIFĘ nie grałem a w NFSa zatrzymałem się na Porshe. :P Tutaj muzyka to są gotowe mniej lub bardziej znane kawałki, ale są dobrze dobrane, także pasują do całości. Jeśli chodzi o mnie to z TH 2 najbardziej mi się kojarzy  ta piosenka:

8. Neverhood

Właściwie nie powinienem tego umieszczać. A już na pewno nie na 8 pozycji. W Neverhooda grałem może z 2-3 razy, ani razu go nie skończyłem. Ale pamiętam ten wariacki klimat gry i muzykę. A to jak często zdarza mi się z nudów nucić ten kawałek jest głównym powodem, że jednak to umieściłem.

7. Tropico

O, proszę, o to przykład gry, która dla mnie stoi na muzyce. Dzięki tym kubańskim rytmom, gra miała duszę, a soundtracku świetnie się słucha. Trochę mi zajęło kiedyś szukanie tego soundtracku, ale gdy już znalazłem, leciał parę dni tylko on.

Baila tu con migo – Lucho Campillo and Daniel Leon

6. Lineage 2

A znowu to pokazuje przebiegłość tych małych skośnookich koreańców. Obecnie moje uczucia do L2 są ambiwalentne z naciskiem na odrazę, ale gdy zaczynałem, grafika i muzyka to było to co przyciągało ludzi jak biedronka studentów. No, ale co by nie mówić o grze, muzyka jest uberpro, lubię sobie jej posłuchać. A ten obrazek mnie prześladuje, przypomina mi o moich zawiedzionych nadziejach co do tej gry :P

5. Dungeon Keeper

It’s good. It’s good to be bad. Dungeon Keeper był pełen czarnego humoru i mroku. Mroczna atmosfera była idealnie podtrzymywana przez klimatyczną muzykę. I chociaż całego soundtracku w czasie gry było niecałe 20 minut w ogóle się nie nudził, może dlatego że płynnie łączył się z dźwiękami z gry – pracą warsztatów, szeptami w oczyszczalni, człapaniem chochlików… Ach nie ma dzisiaj takich gier.

4. The Elder Scrolls 3: Morrowind

Jak dla mnie Morrowind bez muzyki nie istnieje. Za każdym razem, gdy najdzie mnie ochota ponownie zainstalować sobie Morka, gdy tylko włączam grę i słyszę muzykę w menu odpływam… Nie ma co gadać, każdy kto grał niech posłucha, a kto nie grał niech żałuje i posłucha tym bardziej.

Btw chociaż trochę fałszuje to ten kolo jest dla mnie kozak za pomysł. ;)

3. Dark Reign 2

A ten soundtrack podejrzewam o to, że stworzył u mnie miłość do muzyki elektronicznej. Podobnie jak z DK muzyki jest niecałe 30 minut, ale mogę słuchać i słuchać. Zawsze wprowadza mnie w taki specyficzny nastrój. Sama muzyka też wydaje mi się, że jest specyficzna i nie każdemu się spodoba, ale dla mnie to majstersztyk. (cały OST)

2. World of Goo

Oprawa graficzna + oprawa muzyczna + klimat + fabuła = miłość do World of Goo. Wszystkie te elementy są ze sobą nierozerwalnie połączone, usunięcie jednego niszczy wszystko. Utwory w tym soundtracku są dość różnorodne, ale wszystkie świetnie dobrane do poziomów i okoliczności gdzie je słyszymy. I jest tam miedzy innymi szybka poleczka, podniosły i oficjalny kawałek, utwory tajemnicze, czasem nawet smutne. (OST można za darmo ściągnąć ze strony autorów)

1. Grand Theft Auto: Vice City

Cóż wspominając na początku o tym, że niektóre gry miały wykupione licencjonowane nagrania miałem na myśli głównie tę grę. No ale jak by na to nie patrzeć, muzyka jest dobrana GE-NIAL-NIE. Zresztą nie ma co ukrywać, że to świetna muzyka, nie to co teraz leci w radiu. Nie ma co gadać, trzeba posłuchać.

Słówko o 8-bitowcach

Nie uwzględniłem wśród gier, żadnej typu Mario, Contra na Pegazłoma czy Commando, Monty on the Run z Commodore 64 itd z prostego powodu – jak dla mnie to zupełnie inna klasa, ja jestem fanatykiem tylko 8-bitowych muzyczek i ich remiksów, więc to było by mało sprawiedliwe nawet w subiektywnym rankingu. Na remix.kwed.org jest mnóstwo takich remiksów, podobnie jak na internetowym radiu SLAY radio. Taką muzykę trzeba lubić, jesli nie porywa cię np to, to lub to, no to raczej nie będziesz podzielać mojego fanatyzmu.

Tak jeszcze będąc przy temacie muzyki i gier

Lubię muzykę elektroniczną, czyli mniej lub bardziej techno jak kto woli, z tym że w grach taka muzyka występuje tylko w produkcjach Sci-Fi i tym podobnych, a to i też nie zawsze i nie taka jak lubię. Ciekawe jest, że często taka jest używana w trailerach, nawet gier nie mających dużo wspólnego z Sci-Fi np Justice – Genesis w trailerze Assassin’s Creed 2:

Jak i w grach typowo SF np Black Sun Empire w trailerze dodatku do Eve Online:

I tak, motto które użyję to „Jak już coś robić, to robić to dobrze”, w tym przypadku będzie to oznaczać, że jak się coś zdecyduję robić to będę to robić tak szybko jak potrafię. I teraz załóżmy że w naszym eksperymencie występują Ogur Beta (dziwny twór robiący wszystko związane z pracowaniem 2x szybciej niż normalnie) i Ogur Prawdziwy (czyli ja, wiadomo :P). Chociaż widzimy się nawzajem, to nie wpływamy na siebie. Zaczynamy.

O godzinie 12:00 dostajemy polecenie zrobienia czegoś (np. wspomniane trzepanie dywanów, zuo). I tak do 12:10 wszystko dzieje się tak samo, ale o tej 12:10 postanawiamy w końcu to zrobić. I teraz, o 12:15 Ogur Prawdziwy jeszcze siedzi przy kompie, ale widzi, że Ogur Beta już pobiegł i zaczął trzepać dywan. O 12:20 OB kończy, OP zaczyna i kończy o 12:30. Co ciekawego było w tym eksperymencie – ja jako Ogur Prawdziwy obserwowałem swoją przyszłość w postaci Ogura Beta, z racji jego większej szybkości pracowania.

A teraz co by było, gdyby Ogur Beta pracował z prędkością przyświetlną? Momentalnie po zdecydowaniu się na wykonanie pracy, zobaczyłbym tą przyszłość w postaci OB.

No i teraz czas na hipotezę fizyczną. Generalnie zgodnie z teorią względności prędkość światła jest tak zajebista, że nic nie może jej osiągnąć. No, ale to jest na tyle ciekawą pożywką dla pisarzy Sci-Fi i innych fantastów, że wymyślili coś takiego jak tachiony, czyli hipotetyczne cząstki, które poruszają się z prędkością nadświetlną i mało tego, poruszają się w głąb czasu, czyli cofają się w czasie.

No to teraz zaaplikujmy taki motorek  Ogurowi Beta, od teraz możemy go nazywać Ogur Tachion, bo tak szybko teraz pracuje. No i powtarzamy eksperyment, czyli godzina 12:00 dostajemy polecenie. I teraz najciekawsza część. Poprzednio, gdy decydowałem się coś robić obserwowałem jak Ogur Beta to robi. A teraz zważywszy na nadświetlny przekręt, ja najpierw zobaczę robienie tego, a potem się dopiero zdecyduję to zrobić. Innymi słowy: przy założeniu, że będę pracował z prędkością nadświetlną, dopiero jak zobaczę siebie (Ogura Tachion) robiącego coś, to dopiero wtedy zdecyduję się na zrobienie tego.

Niektórzy powiedzą, że to tylko wykręt od roboty, ale ja wiem swoje, fizyki nie oszukasz.